04 Op de scène

Koninklijke Aloude Hoofdrederijkerskamer

De Violieren

Het Violierenhuis

Sint Nicolaasplaats 9

2000 Antwerpen

- - - - - - - - - - - - - -

 

Wij zijn ook te vinden op

 

Kenspreuken

 

"Wt Jonsten Versaemt"

 

"Liefde doet Sorghen"

 

 

Programma toneelvereniging De Violieren

 

De Violieren

Cafétheater hartje Antwerpen

 

Op de Scène

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op deze pagina kunnen leden maar ook niet-leden hun commentaar of een stukje tekst kwijt over een een productie of over toneel in het algemeen.

 

Hou het leuk, opbouwend of filosofisch. De beste ingezonden schrijfsels worden hiernaast n de schijnwerper geplaatst.

 

Het bestuur oordeelt of uw artikel in aanmerking komt, anonieme of beledigende inzendingen worden niet aanvaard. Soms zal u even moeten wachten voor uw werkstukje wordt gepubliceerd.

 

Hebt u er zin in ? Schrijf dan met vermelding van naam en ardres en telefoon naar het volgene mailadres:

 

 

paulderoover100@gmail.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Top pagina

 

 

"Le moment suprême”

 

 

Eens een acteur of actrice zich op de planken begeeft, betreedt hij of zij een totaal andere wereld.

Niet alleen verplaatst hij zich in een ander personage dat, al dan niet, overeenkomt met zijn eigen persoonlijkheid, maar ontmoet hij ook figuren op het toneel die zich getransformeerd hebben tot iemand anders. Het lijkt maar normaal dat een actrice of acteur zich aanpast aan de te spelen rol. In werkelijkheid vereist dat weken tot maanden oefening, de natuurtalenten en de beroepsacteurs uitgezonderd.

 

Het begint al bij de eerste lezingen, maanden voor de voorstelling, waar accenten en intonatie van de tekst op punt worden gesteld volgens de visie van de regisseur. Volgende stap is het van buiten blokken van de door de auteur geschreven tekst. Meestal is dat geen sinecure, zelfs in een bijrol kan een woord of een zin op het juiste ogenblik uitgesproken uiterst belangrijk zijn. De hoeveelheid tekst kan, zeker in den beginne, erg afschrikwekkend overkomen. Over het algemeen wordt er met pakketten gewerkt, deel één gekend tegen volgende week, deel twee tegen de repetitie daarop, enzoverder.

 

Het aanleren van de juiste bewegingen bij de uitgesproken teksten, volgt meestal nadat de tekst voor het grootste gedeelte gekend is. Dit onderdeel is minstens even belangrijk als de gedebiteerde teksten, het geheel zou immers heel statisch en onnatuurlijk overkomen.

 

Een speciaal onderdeel van deze voorbereidingen zijn de repetities voorzien met de benodigde kledij, muziek, geluids- en lichteffecten. Het lijkt wel of op dat ogenblik, alle vergaarde kennis van de vorige maanden met één haal van de kaart wordt geveegd en dat de opvoerder opnieuw van nul moet beginnen. Voor diegenen die het fenomeen niet kennen een uiterst bedreigende ervaring. Geen paniek echter, zo vlug alles verdween, zo snel komt ook alles weer terug. De geest levert de onmiskenbare inspanning om de nieuwe omgeving en het oude aangeleerde te vereenzelvigen en zo om te smeden tot een vertoonbaar geheel. Deze situatie situeert zich meestal in de week van de “general”, beter gekend als de “generale repetitie”. Het is een oud en taai gezegde dat een slechte “general”, een goede opvoering oplevert en vica versa. Niets is minder waar. Als het stuk er niet “staat” voor de “general” zal deze er ook niets aan veranderen. Wel waar, is dat een vlekkeloze “general” de kans op een slechte première vergroot, te wijten aan een ons-kan-er-niets-gebeuren mentaliteit.

 

De première. Voor elke toneelspeler “le moment suprême”, het ogenblik van de waarheid. In tegenstelling tot televisie en film, waar in ontelbare shots er zolang gesleuteld wordt tot het gegeven perfect zit, kan dit bij het theater per definitie niet. Op het toneel telt het ogenblik van de waarheid in het hier en nu. Eén seconde te lang geaarzeld, een woord of een zin vergeten en het moment is weg. De betreffende tegenspeler, zal het achteraf dienen recht te zetten. In een monoloog komt dit nog sterker tot uiting omdat de acteur dan helemaal alleen op zichzelf is aangewezen.

 

Dan komt het, die eerste stap op de meestal houtenplanken vloer die lijkt mee te buigen bij elke voetstap. De hitte en de verblindende schittering van de schijnwerpers die de kleuren vertekenen en eigenzinnige schaduwen vormen in ongekende tinten. De geur van het stof op de theaterdoeken. De zwart ogend beangstigende zaal, zacht grollend als een onzichtbare maar levensbedreigende klauwende leeuw. Op de eerste rij zitten grauwe koppen als levende geesten die door een mist van grijs licht proberen de scène neer te halen. Een reactie op een komisch element in de vorm van een lach, komt uit de zaal gerold als een naderend onweer. Ze geven de eerste tekenen aan, dat de happende boze doodshoofdkoppen op de eerste rij toch geen kwade bedoelingen hebben. Later zullen ze de opvoerders als ware goden naar het slot begeleiden, om hen te vereren met een daverend applaus als apotheose. De kick van elke toneelspeler.

 

Als je dan vraagt, is het dáár om te doen ?

 

Nee, zal elke acteur en actrice antwoorden, de vriendschap, het plezier, de spanning van de maanden vooraf, het presteren op zich, dat wel.

 

Een enthousiast applaus, de enige beloning die het publiek kan geven, doet enorm deugd ook al willen de acteurs en de actrices dat niet altijd toegeven.

 

Toneelspelers zijn ook maar mensen, zeker ?

 

PDR